Ωραία, Χριστουγεννιάτικη ιστορία.

Συνθλίβομαι στριμωγμένος εδώ μέσα. Και με το κρύο οι τοίχοι έρχονται πιο κοντά, όλο και πιο κοντά. Όπως τα τοιχώματα ενός τάφου. Δεν είναι παράξενο που λένε ότι με τον θάνατο περνάς σε μια άλλη διάσταση; Αλλά ίσως το λένε επειδή οπουδήποτε αλλού θα ‘ναι μάλλον καλύτερα. Ή δεν ξέρουν τι λένε, που είναι το πιθανότερο.
Άναψα το καλοριφέρ. Τελικά αυτό ήταν που έφταιγε. Τώρα είμαι σχεδόν καλά. Αν δεν ήταν αυτή η εορταστική ατμόσφαιρα να επιδεινώνει την κατάσταση… όλη μέρα αυτά τα γελοία τραγουδάκια…
Δε καταλαβαίνω που βρίσκουν τόσο κέφι οι άλλοι, μου κάνει εντύπωση. Ή κάνουν πως είναι ευχαριστημένοι, μάλλον αυτό θα ‘ναι. Αρέσκονται να υποκρίνονται, αυτή η συνήθεια θα ‘χει βάρος αιώνων. Ίσως να παίζει και τίποτα άλλο βέβαια, αν είσαι δυσάρεστος δε σε κάνει παρέα κανείς. Έτσι το μόνο που μένει είναι ν’ αραδιάζεις ψέματα, να σηκώνεις το δάκτυλο και να κουρνιάζεις από πίσω. Και κανένας δε ρωτάει τι γυρεύει ένας ελέφαντας στις τριανταφυλλιές… όλοι κάνουν πως δε βλέπουν.
Αν ο κόσμος δεν ήταν αυτοί οι σκέτοι, ξεροί ήχοι…
Τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι κι άσχημα. Αλλά παραμένει απερίγραπτη κατάσταση. Είναι κι αυτά τα γαμημένα τα κάλαντα…