Μια βραδιά στο Black Duck

Χθες πήγα κάπου κι αναρωτήθηκα μετά γιατί δε βγαίνω. Στο Black Duck συγκεκριμένα.
Στον δρόμο είδα έναν γέρο που ζητιάνευε. Αυτό με πίκρανε.
Μετά είδα μια γυναίκα που ήξερε τι ήθελε. Αυτό με γοήτευσε.
Μετά έφαγα κάτι που δεν έλεγε αλλά αναγνώρισα το μέρος κι αυτό μ’ έφτιαξε.
Μετά γύρισα πίσω και πήρα τα e-mail μου. Αυτό το κάνω συνέχεια. Αλλά δε βγαίνει τίποτα, δεν έχει νόημα.
Τίποτα δε γίνεται έτσι που θέλω και θα ‘πρεπε λογικά να ξέρω, να ‘χω μάθει τέλος πάντων… αλλά τίποτα. Και πέφτω έξω στις προβλέψεις μου, βασανίζω κι απογοητεύω ανθρώπους… κι αυτό χωρίς να θέλω. Λες και με τρέχει από πίσω ένας διάολος…. Αλλά δεν πιστεύω σ’ αυτά τα πράγματα. Σε τίποτα δεν πιστεύω. Ίσως αυτό να φταίει που μου μοιάζει αυτός ο κόσμος τόσο άσχημος, να μην είναι θέμα αισθητικής και μόνο. Να είναι θέμα εκτίμησης, τι σέβομαι - τι όχι. Ή να ‘χω αδειάσει απ’ οτιδήποτε… να μην υπάρχει κάτι.
Να, αύριο είναι αυτή η πρεμιέρα. Και δε μου λέει τίποτα.
Μπορεί να ‘χω τελειώσει από καιρό και να μην το πήρα χαμπάρι… όλα γίνονται.
Στο Black Duck ήταν όμορφα…