Sarantaporou Street Blues

Στη Σαρανταπόρου, τα δωμάτια, το ψυγείο, τα συρτάρια και τα ντουλάπια της κουζίνας είναι όλα άδεια. Για την ακρίβεια βρίσκεις εκεί μέσα ένα σωρό άχρηστα πράγματα. «Αν μπει κάποιος τη νύχτα;», σκεφτόμουν χθες και μετά σκέφτηκα να πάρω έναν νεροσωλήνα να ‘χω δίπλα μου. Αν είχα ένα Luger parabellum θα ‘ριχνα νομίζω. Ψηλά. Θ’ άνοιγα μια όμορφη τρύπα στο ταβάνι και ο τύπος θα ‘φευγε. Γι’ αυτό παίρνει κάποιος ένα πιστόλι. Να το ‘χει για τα δύσκολα. Αν όμως δεν ερχόταν ποτέ κανείς…
Αλλά πάλι, πώς να δουλέψεις μ' ένα πιστόλι στην κωλότσεπη, δε γίνεται...
Μετά κατέβηκα ξανά στο ισόγειο, περπάτησα πάλι πάνω - κάτω το δωμάτιο. Μέτρησα πάλι τα τελάρα… «αναμετρήθηκα μαζί τους» είναι η σωστή έκφραση. Τα έστρωσα στο πάτωμα. Σκέφτηκα τα 500 ευρώ του μουσαμά… αλλά «να πάει στο διάολο, τι άλλο να τα κάνεις τα λεφτά αν όχι αυτό που θες;»
Άναψα άλλο ένα τσιγάρο, το κάπνισα κι ύστερα το έσβησα κι αυτό στο πάτωμα. Έξω η νύχτα ήταν ήσυχη, γλυκιά θα την έλεγες… σαν παραμύθι…