Ein Volk, ein Reich, ein Führer...

21ος αιώνας. Έτσι που μόνο ένα αρρωστημένο μυαλό σαν του Κλοτζ μπορούσε ενδεχομένως να φανταστεί. Αλλά ακόμα και το δικό μου που είναι αρκετά νοσηρό δεν έφτανε μέχρι εκεί, ομολογώ πως φανταζόμουν αλλιώς αυτόν τον κόσμο μετά από τρεις χιλιάδες χρόνια πολιτισμό, όχι έτσι θλιβερό εννοώ. Με υπερηχητικά τζετ να διασχίζουν τον ουρανό, ανοιχτούς ορίζοντες για οτιδήποτε, ενορατικούς αγωγούς προς πάσα κατεύθυνση και φαντασμαγορικές ρεκλάμες να διαφημίζουν παραδείσους, λεωφόροι τεράστιες να οδηγούν καρφί στο όνειρο του καθενός, στην πεμπτουσία θα έλεγα της εξέλιξης… ωστόσο είμαι αναγκασμένος να δηλώνω παρών σε κάτι που δε θα ήθελα πραγματικά να το δω, απ’ έξω: Αθήνα, μεσοκαλόκαιρο, απογοήτευση, πλήξη. Γραφές και αντιγραφές, σημειώματα. διαβάσματα, περισυλλογή. Από μέσα: αρνητισμός, μηδενιστικές τάσεις, μανιοκατάθλιψη, λέξεις με το σταγονόμετρο, απουσία σεξ και συγγραφιλίκι. αδιέξοδο θα έλεγα ολκής.