Talkin' New York.

«Πάντα την έτρεμα τη δικαιοσύνη σ’ αυτή την άλλη χώρα, με τις μαζορέτες της, τους νονούς και μ’ αυτά τα γκομενάκια, την Αρετή και την Κακία να σουλατσάρουν φτιασιδωμένες πάνω – κάτω, αγκαζέ σαν σιαμαίες στη 44η Δυτική λεωφόρο, όποια ώρα της ημέρας - σημειωτέον ότι δεν πάτησα ποτέ το πόδι μου εκεί κάτω - αλλά κυρίως γι’ αυτή την περίφημη διακήρυξή της για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γιατί ο τύπος που είδες να ξεφτιλίζουν στα κανάλια, μπορεί να κατάστρεψε ένα σωρό κόσμο, να εξαφάνισε - οικονομικά εννοώ - χιλιάδες ανθρώπους, αλλά δεν τον πιάσανε γι’ αυτό, τώρα τον χώνουν μέσα για μια… τέλος πάντων γι’ αυτό που όλοι ξέρουν», έλεγε ένας τύπος στο μικρόφωνο, σ’ ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο που ‘χα ανακαλύψει μόλις, ενώ χαλί από κάτω έτρεχε όλη αυτή την ώρα το Talkin' New York.
«Γιατί μωρό μου", έλεγε, "έτσι έχουν τα πράγματα σ’ αυτή τη χώρα… μαγειρεύεις λίγο το κατηγορητήριο και μπαζώνεις όποιον θες ως το λαιμό… αλλά είπαμε, ελευθερία σε όλα. Αυτή είναι η Αμερική, με τους ουρανοξύστες της, τους ατέλειωτους αυτοκινητόδρομους, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ξέρεις, αυτά τα σκατοκούτια που παριστάνεις ό,τι θες. Γιατί φίλε μου, δε φτάνει να είσαι κάποιος, πρέπει να ‘χεις κι έναν Θεό στο πλευρό σου για να τα βγάζεις πέρα», είπε κι ο ηχολήπτης το πήρε γραμμή κι έβαλε το With God On Our Side, πριν τελειώσει εκείνος τη φράση του.
Λίγες μέρες πριν είδανε απ’ ευθείας τη «διεκπεραίωση» του bin Laden, τώρα τέλειωσαν σε μια βραδιά αυτόν τον κύριο τον Νούμερο 1, τον Strauss-Kahn… για ψύλλου πήδημα… με πιάνεις; Σ’ αυτή τη χώρα φαίνεται συμβαίνουν απίθανα πράγματα και βρίσκουν το δίκιο τους μέχρι κι οι καμαριέρες... χοντροκομμένα κάπως, αλλά δεν τρέχει σου λέω τίποτα, όλα αυτά θα ξεχαστούνε γρήγορα, όπως ο γάμος του πρίγκιπα ας πούμε, στην από ‘δω μεριά του Ατλαντικού με τα ψηλά καπέλα, που πέρασε κιόλας στα αζήτητα. Όπως έγινε τις προάλλες με το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Έτσι γίνεται μ’ αυτά τα πράγματα, μη σου κάνει εντύπωση. Ακόμα και το Sex In The City, θα ξεχαστεί κι αυτό. Μη με κοιτάς λοιπόν μ’ αυτά τα θλιμμένα μάτια», είπε, ενώ ο ηχολήπτης έτρεχε ήδη το Sad Eyed Lady Of The Lowlands - γιατί ο Dylan έχει πάντα ένα τραγούδι για κάθε περίσταση - «δεν ξέρω τι παίζει, τι πήγε στραβά και γιατί ο κόσμος πάει ανάποδα. Γιατί δε βλέπεις κάθε μέρα έναν ισχυρό να τον τραβολογάνε, πισθάγκωνα δεμένο με τις χειροπέδες… μόνο εκεί γίνονται τέτοια κόλπα. Θα μου πεις αυτή είναι η Αμερική… σωστά, αλλά νομίζω πως για όλα φταίει αυτή η σκατομηχανή του κιμά, που δουλεύει από κάτω.
όχι, δεν είναι ιδέα μου, ούτε πρόκειται για κανένα τρελό μηχάνημα που ονειρεύτηκε ο Lovecraft, με τίποτα πρασινοκίτρινα υγρά που βράζουν, που αγκομαχάει σε κάποιο υπόγειο, που βγάζει ατμούς, σφυρίζει και πετάει σπίθες, δεν είναι το «σιδερένιο άλογο», μην κάνεις συνειρμούς και μη σε μπερδεύει το όνομα, δεν είναι η μηχανή του χρόνου, δε βλέπεις εικόνες απ' το μέλλον. Είναι αγάπη μου αυτό που μπήκε ανάμεσά μας, όταν έβγαλες τα συμπεράσματά σου και στη συνέχεια τις βαλίτσες μου στο Χωλ, όταν ένα πρωί δεν επιθυμούσες να με φιλήσεις άλλο. Γιατί μωρό μου, βάλε το μυαλό σου λιγουλάκι να δουλέψει, όποιος έχει δυο πόδια και περπατάει εκεί έξω καταλαβαίνει πως όλα πήραν την κάτω βόλτα και πως η ζωή μας πάγωσε σαν το λουλούδι της ταπετσαρίας, που λέει ο Dylan. Και μη σου περάσει η ιδέα ότι φταίει η CIA γι’ αυτό, ούτε ότι είναι μια ακόμα σκευωρία, μη φορτώνεις το μυαλουδάκι σου με τέτοιες μαύρες σκέψεις, δε σου πρέπει. Εσύ τώρα κάνε ό,τι νομίζεις, πάρε από πίσω τον ταχυδακτυλουργό σου αν θες, ή εκείνον τον τροβαδούρο με τα καμπανάκια, ακόμη και τον μπογιατζή που σου ‘βαψε για τα μισά λεφτά το σπίτι… βάλε τα πιο φανταχτερά σου ρούχα. Αλλά και πάλι, είναι ζήτημα να καταφέρεις τίποτα.
γιατί η ζωή πάει μόνο προς μια κατεύθυνση, να ξέρεις», είπε κι ο ηχολήπτης έτρεξε το trailer απ’ το no direction home.