“west side story”

Εκείνη τη μέρα η τηλεόραση είχε πάλι το “west side story” και βαριόμουνα πολύ να το δω, το άλλο είχε τον Λάκη τον γλυκούλη σ’ επανάληψη… έτσι έφτιαξα καφέ και στήθηκα μπροστά στον υπολογιστή, προσδοκώντας ποιος ξέρει τι και τυχαίαέπεσα πάνω σ’ αυτό, πενήντα τόσα χρόνια πριν: «μεταξύ εβδόμης και δεκάτης Ιουνίου του 1957, σύμφωνα με το εθνικό οπτικοακουστικό αρχείο, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής πραγματοποίησε πολυήμερη περιοδεία στη Μακεδονία». Αγέρωχος, φαίνεται στα πλάνα ν’ ατενίζει το μέλλονπου τότε έμοιαζε πως θα ‘ναι αλλιώς. «Συνοδευόμενος από τον Υπουργό Εσωτερικών Δημήτριο Μακρή…», έλεγε εκείνη η χαρακτηριστική φωνή, «τον Υπουργό Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων Γεώργιο Ράλλη και τον Υφυπουργό Γεωργίας Διονύσιο Μανέντη, ο πρωθυπουργός αποβιβάζεται στο αεροδρόμιο της Μίκρας, όπου τον υποδέχονται ο Υπουργός Βορείου Ελλάδος Βασίλειος Παπαρρηγόπουλος, επίσημοι και πλήθος κόσμου». «Όλοι αυτοί είναι τώρα στα θυμαράκια», σκέφτηκα. «Ο Κ. Καραμανλής, επισκέπτεται αρχικά τον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Πέλλας, όπου ξεναγείται στις ανασκαφές. Στη συνέχεια φθάνει στη Βέροια, όπου τυγχάνει θερμής υποδοχής. Ο Κ. Καραμανλής συνομιλεί με πολίτες και απευθύνει χαιρετισμό προς τους κατοίκους της Βέροιας. Αναχωρεί με αυτοκίνητο και μεταβαίνει στη Νομαρχία Κοζάνης προκειμένου να συσκεφθεί με τοπικούς παράγοντες και συνομιλεί με κατοίκους της πόλης. Καθ’ οδόν προς την Καστοριά, ο Κ. Καραμανλής επισκέπτεται μονή, η οποία έχει μετατραπεί σε πρεβαντόριο. Έχοντας στο πλευρό του τον Δ. Μακρή και τον Γ. Ράλλη, φθάνει στη Φλώρινα όπου και εκφωνεί ομιλία προς το συγκεντρωμένο πλήθος που τον επευφημεί. Το αυτό επαναλαμβάνεται στην Έδεσσα. Τέλος, αφού επισκέπτεται εργοτάξια δημόσιων έργων στη Θεσσαλονίκη και ενημερώνεται για την πορεία των εργασιών, επιθεωρεί τιμητικό άγημα στο αεροδρόμιο της Μίκρας και, στη συνέχεια, επιβιβάζεται σε αεροπλάνο προκειμένου να αναχωρήσει για την Αθήνα».
Η γιαγιά μου η Ορτάντζα, βλέποντας τότε στα επίκαιρα τον Καραμανλή, με τη βαριά της, σαλλονικιώτικη προφορά αναφώνησε: «ουραίος άντρας». Μετά έβαλε μόνη της τα γέλια, έτσι που όλο το σινεμά γύρισε και την κοίταξε. Γεννημένη το 1900, εντυπωσιακά ψηλή και δυνατή τότε, σχεδόν ανατρεπτική και μόλις τριών χρονών χήρα, πρέπει να ήταν ωραία γυναίκα ακόμα και συνήθιζε να φοράει καπέλα που τα στερέωνε με μια ωραία μπλε καρφίτσα, ελεκτρίκ που κάποτε την πήρα και της την έχασα.
Στη συνέχεια τα επίκαιρα πρόβαλαν την αναγόρευση του βασιλέως Παύλου σε επίτιμο διδάκτορα της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Διάφοροι βασιλικοί που ήταν στην αίθουσα σηκώθηκαν και χειροκροτούσαν ακατάπαυστα. Η γιαγιά μου που είχε δει δυο πολέμους ως τότε και δεν υπολόγιζε τίποτα, φώναξε μ' όλη της τη δύναμη: «μμμ… τι τους αρέσει αυτός ο καραφλός;», και για μια στιγμή η αίθουσα πάγωσε. Μετά η γιαγιά μου ξανάβαλε τα γέλια και οι βασιλικοί τα χειροκροτήματα, όσο χειροκροτούσαν αυτοί τόσο εκείνη γελούσε και ούτε λίγο - ούτε πολύ, κανείς δεν είδε τη συνέχεια.
«Και ποια ταινία είχες δει τότε γιαγιά;», την είχα ρωτήσει όταν το ‘χε φέρει η συζήτηση.
Δε θυμόταν, «μια βλακεία που όλοι χορεύανε», μου είπε. «Το “west side story”, χαλαρά… θα μου ‘λεγε σήμερα», σκέφτηκα.
Για την ιστορία ωστόσο και σύμφωνα πάντα με το αρχείο, στη συνέχεια ο βασιλιάς Παύλος και η βασίλισσα Φρειδερίκη, συνοδευόμενοι από τον διάδοχο Κωνσταντίνο, την πριγκίπισσα Σοφία και τον πρίγκιπα Μιχαήλ, εισήρθαν στην αίθουσα τελετών, όπου παρακολούθησαν τον αγιασμό, στον οποίο χοροστάτησε ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Δωρόθεος. Ο πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Δ. Πίππας προσφώνησε τον βασιλιά, ο οποίοςεκφώνησε λόγο και, συνοδευόμενος από την βασίλισσα Φρειδερίκη και όλη την οικογένεια , με όλες του τις κορδέλες και τα παράσημα, εξήλθε της αίθουσας. Ακολούθησαν ο αρχιεπίσκοπος Δωρόθεος και ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος, όλοι δε μαζί οι επίσημοι μετέβησαν στην νέα πτέρυγα της Σχολής Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων, της οποίας τα εγκαίνια πραγματοποίησε ο βασιλιάς Παύλος και ξεναγήθηκαν στις εγκαταστάσεις της νέας πτέρυγας.
«Μεγαλεία… διηγώντας τα να κλαις», σκέφτηκα, «δεν είναι ν’ απορείς πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε».
Ξημέρωνε των αγίων κώλων την επομένη... μεγάλη η χάρη τους.