“Μίστερ Τζιζ”

Σ’ αυτό το πεντάλεπτο της οικονομίας που έχει κάθε μέρα στο ραδιόφωνο, ο Γιώργος Κούρος, ανέφερε για τα μέτρα λιτότητας που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων κρατών για τη μύωση των ελλειμμάτων τους, ότι «πλήττουν την καταναλωτική και την επιχειρηματική εμπιστοσύνη, ενώ σε ορισμένες μεγάλες οικονομίες, περιορίζουν και τις δαπάνες των νοικοκυριών»… ότι δηλαδή εσείς δεν το ξέρατε. Είπε ακόμη πως «όπως εκτιμά ο οργανισμός οικονομικής συνεργασίας και ανάπτυξης, η Πορτογαλία θα πρέπει να μείνει προσηλωμένη στο σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής και ενδεχομένως ίσως χρειαστεί να περιορίσει περαιτέρω το έλλειμμα, αν αναζωπυρωθούν οι ισχυρές πιέσεις στις χρηματοοικονομικές αγορές»… είχαν βρει τις κότες που τους έκαναν το χρυσό αυγό, αυτό έλεγε. Τέλος, πως «αυξήθηκαν οι Τραπεζικές χορηγίες προς τις επιχειρήσεις της Ευρωζώνης τον Αύγουστο, μετά από πτώση που σημείωσαν τον Ιούλιο, δίνοντας ώθηση στον γενικότερο δανεισμό του ιδιωτικού τομέα»… προφανώς πρόκειται περί σπορ. Το διαφημιστικό της Εθνικής Τράπεζας επίσης, έλεγε πως «η Εθνική Τράπεζα προχωράει μπροστά ενισχύοντας σημαντικά τα κεφάλαιά της» και ότι «στο πρόγραμμα κεφαλαιακής ενίσχυσης της Εθνικής οι μέτοχοι μπορούν να συμμετέχουν μέσω αύξησης μετοχικού κεφαλαίου και μέσω έκδοσης ‘άτοκων ομολογιών, μετατρέψιμων σε μετοχές εντός επτά ημερών», γιατί προφανώς πάλι δε βγαίνανε τα κουκιά. Παρ’ όλα αυτά πίσω απ’ την πληροφόρηση εξακολουθώ να διακρίνω ντιρεκτίβες, που μπορεί οι δημοσιογράφοι να τις χαρακτήριζαν διαρροές, αλλά πες – πες όλα φαίνονται φυσιολογικά στο τέλος, απ’ το να υποθηκεύεις ό,τι έχεις και δεν έχεις στις Τράπεζες, μέχρι του να βάλεις φωτοβολταϊκό στη βεράντα και να λάμπεις σαν Χριστουγεννιάτικο δέντρο.
«Αν πτωχεύαμε τελικώς, θα φεύγαμε απ’ την Ευρωζώνη… κάτι που θα γίνει έτσι κι αλλιώς πιστεύω. Θ’ ακολουθούσαν κι άλλες χώρες, όλες αυτές που έχουν σήμερα πρόβλημα με το έλλειμμα κι αν έφευγαν κι αυτές, κάπως θα συνασπιζόμασταν και θα τα βολεύαμε και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης που χαΐρι δεν είδαμε. Τουλάχιστον δε θα ήμασταν μαριονέτες, στα χέρια των δανειστών». Κάτι τέτοια πρεσβεύω και κάνω έξαλλο τον μίστερ Τζιζ, έναν φίλο δημοσιογράφο που τρώμε συχνά - πυκνά μαζί και που ‘χει την εμμονή πως αν φύγουν αυτοί οι ντεσπεράντος που λέω εγώ, θα γυρίσει η Χούντα και όταν λέω τέτοια μου κάνει υποδείξεις: «μη λες αυτό, μη λες εκείνο, κάνει τζιζ», λέει, εξού και το παρατσούκλι… αλλά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η Ιρλανδία απέφυγε το Δ.Ν.Τ, υπήρχε δηλαδή τρόπος, πρέπει να υπάρχει πρόθεση για να γίνει αυτό όμως και εδώ φαίνεται σαν να υπάρχει απλώς δόλος.
«Τα δύσκολα που περάσαμε την τελευταία διετία ίσως να τα σκεφτόμαστε στο μέλλον και να τα αναπολούμε σαν τις… παλιές καλές μέρες», γράφει στο βιβλίο του ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Πέερ Στάινμπρουκ . Εξέχον στέλεχος της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς, δεξί χέρι της Ανγκελα Μέρκελ στην προηγούμενη κυβέρνηση του συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών- Σοσιαλδημοκρατών (2005-2009), ο Στάινμπρουκ θεωρεί ότι η κρίση χρέους στην ευρωζώ νη απειλεί και αυτό ακόμη το κοινό νόμισμα - λέει δηλαδή αυτό που λέω κι εγώ παραπάνω - και καταλογίζει στην Ανγκελα Μέρκελ μεγάλες ευθύνες επειδή καθυστέρησε πολύ να στηρίξει την Ελλάδα. «Αν η Ευρώπη δεν καταφέρει να εφαρμόσει τους κανόνες που η ίδια έχει θέσει για τα ελλείμματά της, τότε η Ελλάδα ήταν μια πρόγευση γι΄ αυτό που πρόκειται να συμβεί στο ευρώ», ισχυρίζεται. «τον Ιανουάριο του 2009», θυμάται ο Στάινμπρουκ, «αφού ζήτησε τη συμβουλή μου για τους τρόπους μείωσης των ελλειμμάτων, ο Παπανδρέου είπε ότι “δεν ήταν πλέον βέβαιος αν πράγματι επιθυμούσε να κερδίσει τις εκλογές”»… ήταν κάτι δηλαδή περισσότερο από βέβαιο ότι ζούσαμε σ’ έναν παραμυθένιο κόσμο, με Σταχτοπούτες, παπουτσωμένους γάτους και πρίγκιπες, κοντορεβιθούληδες και δεν ξέρω τι άλλο και ως διάπλαση των παίδων πάει καλά, αλλά το να συνεχίζουμε να παραμυθιαζόμαστε ως ενήλικες καταντά πρόβλημα.