“Carte de visite"

Εκείνο που κατά τη γνώμη μου κάνει το μυθιστόρημα να ξεχωρίζει σαν λογοτεχνικό είδος, είναι ότι μπορεί και καταλύει το αδιαπραγμάτευτο της πραγματικότητας, άρα υπό μια έννοια το στερεότυπο της ζωής.
Η ίδια η ζωή βέβαια, ή η φύση, εμπεριέχει αυτή τη μυθική διάσταση των πραγμάτων, εκκολάπτει με τα αναπάντητα ερωτήματά της το φανταστικό, το συνταιριάζει με τις πληροφορίες που εγκλωβίζει σ' ένα πέτρωμα, μας επηρεάζει με τρόπους αδιανόητους - σκεφτείτε για παράδειγμα την παλίρροια και το γέμισμα του φεγγαριού, τις πληροφορίες που εμπεριέχονται στο DNA, τα μυστικά ενδεχομένως που κρύβονται στους πάγους, στις ανακαλύψεις, τις δοξασίες και τους αρχαίους Θεούς, κάτω από τη σκόνη του χρόνου. Πέρα απ' αυτά όμως η ζωή, ή η θεώρησή της αν θέλετε είναι και αντικειμενική και υποκειμενική, όπως και το μυθιστόρημα. Έτσι έχουμε διαφορετικές ζωές και διαφορετικά μυθιστορήματα, όλα ωστόσο να διέπονται από τους ίδιους κανόνες.
Μου ζητήθηκε απ' τον εκδότη μου να περιγράψω με δυο λέξεις τι είναι το “έβδομο” ανακοινωθέν, για τι πρόκειται, σαν αυτό να ήταν το πιό απλό πράγμα του κόσμου. Αυτό που μου ήρθε πρώτα να πω ήταν πως, «το ανακοινωθέν είναι ένα μυθιστόρημα, συνυφασμένο με τη δουλειά μου ως εικαστικού», και σεμνότυφα κάπως, να κλείσω το θέμα εκεί - δεν θα του φαινόταν αρκετό όμως.

Σκέφτηκα μετά ν' αναφερθώ σε 'μένα, να πω για τους λόγους που με οδήγησαν να γράψω αυτό κι όχι κάτι άλλο, αλλά θα λιγόστευα απ' τον αναγνώστη την έκπληξη, θα ήταν σαν να προσάρμοζα τον οποιονδήποτε στη δική μου περπατησιά κι απέρριψα την ιδέα.
Φοβάμαι πως αν μιλήσω γι' αυτό καθαυτό το βιβλίο, θα με πάρετε γι' αναρχικό. Όχι πως μέσα μου δεν είμαι, είμαι. Απλώς, καλό είναι να σεβόμαστε μερικά πράγματα, τις λέξεις για παράδειγμα ή τις ιδέες.
Και επειδή δεν είμαι ούτε ο Μπακούνιν ούτε ο Προυντόν, κι επειδή όλα αυτά είναι παρωχημένα πιά και θα άγγιζαν το παράλογο τέτοιες αναφορές, συνοπτικά θα μπορούσα να πω πως το ανακοινωθέν είναι ένα χάρτινο μανιφέστο, η συνεισφορά μου αν θέλετε στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Είναι ένα υπερρεαλιστικό δοκίμιο κι ένα φανταστικό οδοιπορικό. Είναι σκέψεις μου γύρω απ' την τρομοκρατία και ποιός την ασκεί τελικά.
Δεν έχω καταλήξει ακόμα αν το ανακοινωθέν είναι πολιτική ή πολιτιστική πράξη, ούτε θεωρώ πως έχει σημασία τώρα αυτό. Το θέμα είναι ότι όσο υπάρχουν καθεστώτα και αντικαθεστωτικοί, εξουσίες και άνθρωποι που σκέφτονται ελεύθερα, ταραγμένα μυαλά και πολιτικά αδιέξοδα, το έβδομο ανακοινωθέν θα είναι πάντα επίκαιρο.
Δε θα πω συγγραφέας γιατί είναι μεγάλη κουβέντα, αλλά ο καθένας που γράφει κάτι, κυριεύεται από την επιθυμία να το δει να εκδίδεται. Από την πρώτη σημείωση μέχρι τη στιγμή που θα κρατήσει στα χέρια του εκείνο το πρώτο αντίτυπο, που θα το φυλλομετρήσει, θα το μυρίσει και θα ψηλαφίσει τις λέξεις του στο χαρτί, όλο αυτό είναι ένας δρόμος. Ένας δρόμος με ανηφόρες, κατηφόρες, λύπες, χαρές, πρόσωπα, αγάπες και έρωτες, στιγμές που χάθηκαν, ένας δρόμος γεμάτος στροφές, παρακαμπτήριες και πισωγυρίσματα, ένα ταξίδι. Κι αυτό έρχεται μια στιγμή που τελειώνει. Από 'κει και πέρα πρέπει να τ' αποχαιρετήσεις, να το αφήσεις ν' αναπνεύσει, ν' ανοίξει τα φτερά του και να πάρει τον δρόμο του, ν' αρχινήσει τη δικιά του πορεία. Πού θα καταλήξει δεν το ξέρεις, αν θα φτάσει κάποτε στις καρδιές των ανθρώπων, αλλά εσύ, ό,τι ήταν να κάνεις το έκανες.
Ναι, η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να το δω να πιάνει τόπο, ν' ακούσω να συζητιέται, να το δω να φιγουράρει σε ξένες βιβλιοθήκες, με λίγα λόγια να διαβαστεί. Ναι, θα ήθελα ένα πρωί να μου πουν πως το "έβδομο" ανακοινωθέν έφτασε να γίνει best seller, ποιός δεν θα το 'θελε; Ναι, αυτό είναι ένα όνειρο. Αλλά το ανακοινωθέν είναι έτσι κι αλλιώς ένα όνειρο...

Η παρουσίαση του βιβλίου ορίστηκε για τη Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου, μετά τις 7 στην αίθουσα ανταποκριτών ξένου τύπου, Ακαδημίας 23.